Kara śmierci

Kara śmierci jest określana jako jedna z najdawniejszych kar. Była ona ściśle związana z odwiecznym prawem całościowego odwetu, a w szczególności z wiarą w ściśle odstraszającą moc takiej kary. Ciekawostką jest, że powstała ona nawet wcześniej niż znane nam prawo.

Wskazuje się, że pierwsze kary śmierci były dostępne w formie samosądów. Kara śmierci w okresie stanu wojennego została wymierzona tylko trzy razy, taką statystykę wskazują dane opublikowane przez Wydział Administracyjny KC PZPR. Rzetelność przedstawionych danych raczej stanowczo można podawać w wątpliwość i należy je traktować delikatnie mówiąc jako niewiarygodne. Potwierdzeniem tego, jest fakt iż w archiwach Instytutu Pamięci Narodowej historycy znaleźli informację o co najmniej sześciu osobach skazanych tą sankcją w okresie stanu wojennego tylko z pobudek politycznych. Nie można odpuścić innych kar, skoro już zostały wykonane, to jednak można je wynagrodzić, i chociaż nieszczęśliwej ofiary nie można przywrócić do poprzedniego stanu, to jednak można znaleźć środki, aby jej stworzyć tak dobre warunki, jakie by miała, gdyby nie cierpiała kary.

Ustawa karna austriacka, karę śmierci przewidywała za takie przestępstwa jak: zdrada stanu, morderstwo, zabójstwo połączone z rabunkiem, uszkodzenie cudzej własności lub środków komunikacji połączone ze spowodowaniem śmierci, zbrodnie dynamitowe, za podpalenie umyślne ze spowodowaniem śmierci. Nakreślono jednocześnie, że kara śmierci występowała zawsze w alternatywnie z karą dożywotniego więzienia albo karą więzienia. Występował również zakaz wymierzania innych kar zasadniczych obok kary ostatecznej. Obligatoryjnie skazany na karę główną zostawał, również pozbawiony praw publicznych i honorowych. Kodeks karny zawierał także instytucję nadzwyczajnego złagodzenia kary, która to w przypadku orzeczenia kary śmierci mogła obniżyć sankcję do kary więzienia nie krótszej jednak niż 5 lat. Wskazano, że w okresie II wojny światowej terytorium Rzeczpospolitej było podporządkowane wojskom III Rzeszy i Związku Radzieckiego, w związku z czym okupanci wprowadzili na terytorium naszego kraju własną jurysdykcję. Poddając analizie oba systemy prawne obowiązujące wówczas na ziemiach polskich należy podkreślić, iż posiadały specyficzne cechy. Poddając analizie karę śmierci w okresie II wojny światowej, nie sposób zapomnieć o Polskim Państwie Podziemnym w ustawodawstwie, którego również przewidziano karę główną. Delegatura Rządu na Kraj, czyli tajny, naczelny organ administracji państwowej w okupowanej Polsce, a konkretnie Departament Sprawiedliwości, który był częścią tego organu, powołał do życia sądy karne.

Post Author: adminka